PyRoAkEo

วันนี้เป็นการประชุมกลุ่มของพวกเราครั้งแรก

จริงๆ แล้วมีกัน 8 คน แต่วันนี้อาร์ทกับแอมมี่ไม่มา

เราเริ่มประชุมด้วยกิจกรรมเกมแบบง่ายๆ แล้วมีการพูดคุยกัน

แลกเปลี่ยนความคิดและเสนอถึงสิ่งที่ตนถนัดเพื่อกำหนดหน้าที่ของตน

แม้วันแรกยังไม่ค่อยฟังธงกันสักเท่าไร แต่พวกเราจะค้นหาตัวเองกันในครั้งต่อๆ ไป

หลังการประชุมพวกเราก็สั่งข้าวมากินกันบ้าง บางคนก็เริ่มตกแต่งห้องบ้าง

ธีมครั้งนี้อยู่ที่วันตรุษจีน พวกเราจึงใช้สีแดงเป็นหลัก

มีการรวบรวมรูปถ่ายมาติดเพื่อให้พี่ๆ มาเอากลับไปเป็นที่ระลึกใน *Souper Tuesday* พรุ่งนี้

ติดตามกันต่อไปว่า พรุ่งนี้จะมีคนร้องไห้กันกี่คน

ที่แน่ๆ พี่เอกต้องเป็นหนึ่งในนั้นแน่นอนเลย

"ไอ้ห้าร้อย" แม้ปัจจุบันจะไม่ค่อยได้ยินกันมากนักแล้วก็ตาม แต่ก็ยังมีคนนำมาใช้เป็นคำว่ากันในเชิงลบ ซึ่งอาจจะได้ยินบ่อยครั้งว่า "ไอ้บ้าห้าร้อย"

ความจริงแล้วคำนี้เป็นคำเชิงประชดประชันเสียมากกว่าคำด่า

โดยคำนี้ถือกำเนิดขึ้นเมื่อช่วงประมาณแผ่นดินรัชกาลที่ 5 อันเป็นช่วงที่สยามเข้าสู่การพัฒนาครั้งใหญ่

เป็นที่แน่นอนว่าชาวสยามยังไม่มีความรู้ในวิทยาการสมัยใหม่ ไม่ว่าการรถไฟ งานวิศวกรรมสมัยใหม่ รวมไปถึงการศาล และอื่นๆ ดีพอ จึงมีการจ้างชาวตะวันตกที่มีความรู้ความชำนาญมาเป็นผู้ช่วยพัฒนาโครงการเหล่านี้ขึ้นมา

โดยชาวตะวันตกเหล่านั้นได้รับค่าจ้างขั้นต่ำคนละ 500 บาท (ในสมัยนั้นถือว่าเป็นจำนวนเงินที่สูงมากกกกกก)

ในขณะที่เงินเดือนของครูประชาบาลนั้น ขั้นต่ำอยู่ที่ไม่เกิน 20 บาทต่อคนต่อเดือน !

ประชาชนจึงเกิดความไม่พอใจอยู่บ้าง และเรียกพวกเขาว่า "ไอ้ห้าร้อย" หรือ "Mr. Five-hundred Baht" เพื่อเป็นการประชดประชัน

แหม! ก็ดูความแตกต่างของค่าจ้างแล้วก็น่าน้อยใจเป็นธรรมดา

แต่เมื่อความรู้ความชำนาญไม่เท่าเขาแล้วจะทำอย่างไรได้เล่า

ดูเหมือนว่าคนถูกว่าจะไม่ค่อยรู้สึกอะไรนะ (ออกจะน่าภูมิใจที่มีความรู้มากกว่า 555)

--------------------------------------------------------------

ขอบคุณที่มาจากรายการดีๆ

สร้างเสริมความเป็นไทย "วิกสยาม"

นั่งดูข่าวพวกหลอกลวงต้มตุ๋นเช้าบ้านหากินแบบไม่สุจริต

เราส่วนใหญ่ก็มักจะเรียกพวกเขาว่า "18มงกุฎ"

ฟังดูเป็นแง่ลบสุดโต่ง แต่จริงๆ แล้วแรกเริ่มเดิมทีเป็นคำชมต่างหาก

มาดูที่มาที่ไปกัน....

เพื่อนๆ ทุกคนคงจะรู้จักมหากาพย์เรื่องยิ่งใหญ่ "รามเกียรติ์" กันเป็นอย่างดี

(ก็อาจารย์เล่นให้อ่านกันซะขนาดนั้น -*-)

จะเห็นว่าพระรามมีกองทัพวานรเป็นผู้ช่วย ซึ่งจะมี 18 ตัวที่เป็นเหมือนยอดขุนพลของกองทัพ

หนึ่งในนั้นที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ หนุมาน นั่นเอง

โดยแต่ละตัวแต่เดิมเป็นเทวดาบนสวรรค์ที่ตามมาจุติเพื่อช่วยพระราม

ซึ่งเราเรียกทั้งสิบแปดโดยรวมว่า "อัศฎาทศมงกุฎ" แปลง่ายๆ คือ 18 มงกุฎ

จึงมีการนำคำนี้มากล่าวชมบุคคล เหมือนดั่งที่วานรทั้งสิบแปดที่มีความเก่งกล้าสามารถ ยอดเยี่ยมในด้านต่างๆ ต่างกันไป

แล้วเป็นมาอย่างไรจึงกลายเป็นคำด่า?

ขุนวิจิตรมาตรา ท่านได้ให้แนวคิดไว้ว่า ในยุคหลังๆ บรรดาเหล่านักเลงพนันทั้งหลายนิยมการสักร่างกายเป็นรูปมงกุฎ เหมือนจะเป็นนัยว่าตนนั้นเป็นเลิศเหมือนดั่งวานรทั้งสิบแปด

แต่ชาวบ้านทั่วไปย่อมไม่เห็นบุคคลเหล่านี้เป็นคนดี เลอเลิศมาจากไหน

สัญลักษณ์ของมงกุฎนี้จึงกลายเป็นคำในแง่ลบตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา 

----------------------------------------------------------------------------

ขอบคุณที่มาจากรายการดีๆ

สร้างเสริมความเป็นไทย "วิกสยาม"

วันนี้ต้องออกไปแถวๆ สุขุมวิทก็เลยเลือกใช้บริการรถไฟฟ้าเพราะความสะดวกรวดเร็ว

หลังจากนั่งรถตู้มาถึงก็ต่อรถไฟฟ้าที่สถานีอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิทันที

ระหว่างทาง...มองไปเรื่อยๆ สังเกตพฤติกรรมของผู้อื่นก็ดูเป็นการเปิดมุมมองใหม่ดี

แต่...

ระหว่างทางก็พบทั้งคนพิการ คนชรา และเด็กมานั่งปักหลักขอทานตามมุมต่างๆ มากมาย

เมื่อมองแล้วก็สะเทือนใจ

...คนพิการขาขาดแขนขาคนหนึ่ง...นอนกึ่งคลานอยู่บนสะพานลอยที่แดดร้อนจัด

...หญิงชราหลังค่อมนั่งพนมมือชูกระป๋องใส่เหรียญ

...เด็กตัวเล็กๆ หน้าตามอมแมมก็ทำเช่นเดียวกัน

ไม่อยากคิดถึงที่มาที่ไปว่าพวกเขาเหล่านั้นมาจากไหน มาขอทานที่นี่ได้อย่างไร

ความจริงแล้วอาจมาด้วยใจสุจริตหรือไม่สุจริต ชอบธรรมหรือไม่ชอบธรรมก็ได้

...แล้วแต่จะคิด

แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันล้วงมือหยิบเหรียญจากในกระเป๋าเพื่อหย่อนลงกระป๋องคนเหล่านั้น

คือ...ถ้าเป็นไปได้ พวกเขาอาจไม่ได้อยากมานั่งอยู่ตรงนี้ (แม้บางทีดูเหมือนจะรับทรัพย์ได้มากอยู่)

เพราะ...ไม่มีใครมองอย่างชื่นชมหรือด้วยความยินดี

ต่างมองด้วยความเวทนา...

อย่างน้อยที่สุด ตอนที่หย่อนลงเหรียญลงไป

ฉันก็ภาวนาว่าชาตินี้หรือชาติไหนอย่าได้เป็นเช่นคนเหล่านี้เลย

เมื่อคิดจะทำบุญแล้ว จงอย่าคิดหน้าคิดหลังจนเกินไป

คุณจะไม่ได้รับความสุขที่แท้จริงจากการทำบุญนั้นๆ

อย่างที่ฉันได้รับตอนที่หย่อนเหรียญให้พวกเขา

นานๆ จะแวะเข้ามาบล็อกของตัวเอง

แต่ทำไมรูปแบบของบล็อกมันเปลี่ยนไปล่ะเนี่ย

ไม่ค่อยมีเวลา+ขี้เกียจ+โลว์เทค ทำให้ก่อนหน้านี้ไม่ได้หาวิธีแก้ไข

แต่ตอนนี้คิดว่าถึงเวลาแล้ว

ขอความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ ที่มีความรู้ด้านนี้

ช่วยให้คำแนะนำกันหน่อยนะ

ว่าทำยังไงให้กลับไปเป็นแบบเดิมได้

(ให้ไว้ที่ chat box ก็ได้จ้ะ)

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกความใจดี

เย้~

การสอบในครั้งแรกของชีวิตเด็กมหา'ลัยก็ถือว่าผ่านไปด้วยดี

แม้ไม่รู้ว่าเกรดที่ออกมาจะดีด้วยรึเปล่า

เป็นวิชานอกคณะที่สอนให้เรารู้จักความเป็นมนุษย์ (ซึ่งเป็นวิชาของภาคปรัชญา)

ทำให้ตอนนี้มองไปทางไหนก็รู้สึกซึมซับถึงคุณค่าและตัวตนของทุกอณู

(อืมมม วิชานี้ช่างมีอิทธิพลต่อความคิดจริงๆ)

 ไม่ว่าจะเป็นใบไม้ที่กำลังค่อยๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้น - สุนัขแยกเขี้ยวใส่กัน - หนุ่มสาวที่กำลังหยอกล้อกัน - หรือแม้กระทั่งอาจารย์ที่เดินมาปลุกเพื่อนที่หลับในเวลาเรียน

lllllllllllllllllllllllllllllll ตามที่ได้เรียนในวิชา สิ่งเหล่านี้มีเหตุและผลในตัวของมันเอง lllllllllllllllllllllllllllllllll

**(พิมพ์ได้แค่นี้ก็ต้องหยุดล่ะนะ เพราะรู้สึกว่ามันเริ่มจะไปไกลซะแล้ว

และก็เริ่มจะไม่รู้แล้วว่าตัวเองเพ้ออะไรอยู่เนี่ย)**

o--------------------------------------------------------------------------------------------o

 วันนี้ได้พบกับจุดยืนของตัวเองแล้ว

ขอบคุณเพื่อนๆ ที่มอบความรักและเอาใจใส่และอะไรต่อมิอะไรให้ --> ซาบซึ้งๆ

ในที่สุดการสอบ mid-term ในชีวิตมหา'ลัยครั้งแรกก็มาถึง

น่าตื่นเต้นจริงๆ... (พูดไปถอนหายใจไป)

เห็นเพื่อนหลายคนดูตั้งอกตั้งใจกับการอ่านหนังสือเป็นอย่างมาก

ไม่ว่าจะเป็น...  นั่งอ่านที่ห้องสมุด

              (ดูคงแก่เรียน แต่จริงๆ แล้วไปนั่งหลับตากแอร์ฟรี)

                      นั่งอ่านที่โต๊ะแถวคณะ

              (ถ้าเริ่มโพล้เพล้แล้ว จะถูกสายตาของยามจิกแล้วจิกอีก)

                      นั่งอ่านแถวหอหญิง (สำหรับผู้ชาย)

                      นั่งอ่านแถวหอชาย (สำหรับผู้หญิง)

                      นั่งอ่านแถวกอหรือใต้ต้นไม้ที่ไม่มีคน

              (อันนี้ท่าทางไม่ได้อ่านอย่างเดียว)

                      นั่งอ่านแถวหลืบลับตาคน

              (อันนี้ก็ท่าทางจะไม่ได้อ่านหนังสืออย่างเดียว)

                      นั่งอ่านบนรถสองแถว

              (เวลารถเบรกที ทั้งคนและหนังสือจะไปกองอยู่ที่เดียวกัน)

                      นั่งอ่านในส้วม

              (เป็นการใช้เวลาอย่างคุ้มค่า ได้ทั้งความสุขและความรู้)

                      ...

แต่ละคนก็มีเทคนิคแตกต่างกันไป วิธีไหนอ่านแล้วเข้าหัวก็เลือกไปใช้ได้

แต่ตอนนี้เราขอหลับเอาแรงก่อน...คร้อก!! (แล้วตอนไหนจะได้อ่านล่ะเนี่ย ^_^" )

----- Good Luck -----

in your mid-term exam

ไหนๆ ฟังเวอร์ชั่นอังกฤษไปแล้ว ก็ย้อนมาฟังเวอร์ชั่นภาษาไทยอีกครั้ง

ยิ่งฟังก็ยิ่งคิดว่า...นี่แหละความเป็นจริงที่กำลังเผชิญอยู่

 ลืมตาเพิ่งจะพบว่าไม่มีเธอ

อยู่บนโลกใบที่เคยเจอ กับความรักที่มันสวยงาม

อยากทำใจ อยากจะรับความเป็นไป

อยากจะไม่มัวมาอาลัย แต่ก็ไม่วายคิดถึงเธอ

อยากพบอีกครั้งหนึ่ง อยากซึ้งอีกสักนาที

อยากทำดีๆ กับเธออีกสักครั้ง 

ก่อนจะยอมรับว่าเราเข้ากันไม่ได้

   เธอเดินอยู่บนทางแห่งความจริง

แต่ว่าฉันเดินจากทุกสิ่ง สู่ความฝันที่มันแสนไกล

โอบกอดเธอคนที่เคยอยู่เคียงกาย

บอกคำร่ำลากันทางใจ

เธอคือรักเดียวที่ฉันมี

   *ก่อนจะยอมรับว่าเราไปด้วยกันไม่ได้*

อยากรู้เหลือเกินว่า ที่ผ่านมาเธอเสียใจบ้างไหมที่ต้องมาเสียเวลากับฉัน

 ...หรือเธออาจไม่เคยคิดหรือรู้สึกอะไรเลยรึเปล่า

แต่ฉันยังคงรู้สึกว่า แม้จนถึงวันนี้เราก็ยังคงมีความหมายต่อกันและกัน

วันนี้มีโอกาสเปิดเข้ามาที่บล็อกของตัวเองอีกครั้ง

หลังจากที่การเรียนในมหาวิทยาลัยครั้งแรกค่อนข้างทุลักทุเลอย่างมาก

การเรียนในชั่วโมงเรียนอาจจะไม่หนัก แต่เน้นให้เรารับผิดชอบตัวเองให้มากๆ

คิดอย่างนั้นก็ดันนึกถึงชีวิตม.ปลายขึ้นมา

จากที่เคยคิดว่ามันเหนื่อย ก็รู้สึกอยากกลับไปซึมซับความสุขกับเพื่อนฝูงอีกครั้ง

เพราะเพื่อนตอนม.ปลายเป็นอะไรที่เรียกว่าความใกล้ชิดแบบที่หาไม่ได้ในชีวิตมหาวิทยาลัยที่อาจจะใกล้ชิด แต่ไม่ได้ร่วมกันกอดคอลุยไปไหนไปกัน

--ll หวังว่าเพื่อนๆ ตอนม.ปลายทุกคนคงมีความสุขกับชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยนะ ll--

**หรืออาจเร็วไปมั้งที่จะบอกว่ายังไม่เจอเพื่อนขาลุย เพราะในใจก็คิดว่า 'เดี๋ยวก็เจอล่ะน้า'**